Mijn verhaal

Mijn weg naar een gastric bypass

Mijn gastric-bypassverhaal begon inmiddels meer dan tien jaar geleden. Maar eigenlijk begon mijn strijd met mijn gewicht al veel eerder.

Als kind was ik altijd al een zwaarder meisje. Daar werd ik helaas vaak mee geconfronteerd. Ik werd gepest, zowel door andere kinderen en jongeren als binnen mijn eigen omgeving.

Mijn moeder probeerde me te helpen met de middelen die toen voorhanden waren. Ik volgde verschillende strenge diëten, maar niets leek op lange termijn te werken.

Ik was amper tien jaar toen ik voor het eerst menstrueerde. Achteraf heb ik me vaak afgevraagd welke rol hormonen en mijn lichamelijke ontwikkeling hebben gespeeld in mijn gewicht. Wat ik vooral weet, is dat ik al op heel jonge leeftijd het gevoel had dat ik voortdurend met mijn lichaam en gewicht bezig moest zijn.

Veel te jong volwassen

Mijn jeugd verliep niet altijd gemakkelijk.

Na seksueel misbruik werd ik op mijn zestiende mama. Ik moest daardoor op jonge leeftijd verantwoordelijkheid dragen en volwassen worden.

Jaren later, toen ik 22 was, gebeurde er opnieuw iets wat een enorme indruk op mij maakte. Ik verloor mijn nichtje. Haar gezondheid was ernstig aangetast en haar overlijden zette mij aan het denken over mijn eigen gezondheid en toekomst.

Ik was ondertussen zelf mama en wilde er voor mijn kinderen zijn.

Er moest iets veranderen.

Ik deed zó mijn best

Op dat moment werkte ik als zorgkundige in een woonzorgcentrum in een tweewekelijks regime.

En ik probeerde echt.

Ik ging bijna iedere dag ongeveer anderhalf uur fitnessen. Wanneer ik vroeg werkte, ging ik na mijn werk trainen. Bij een late dienst ging ik ervoor.

Ik dronk geen frisdrank meer. Ik maakte zelf slaatjes. Ik probeerde bewuste keuzes te maken.

En toch…

Ik viel amper af.

Op mijn 23ste was ik het moe.

Het voelde alsof ik al mijn hele leven op dieet stond en toch gaf de weegschaal 124 kilogram aan.

Ik besloot hulp te zoeken.

Mijn eerste afspraak in de obesitaskliniek

Ik maakte een afspraak bij de obesitaskliniek in Antwerpen.

Vrij snel kon ik op gesprek. Voor het eerst kreeg ik meer uitleg en werd bekeken of een bariatrisch traject voor mij geschikt kon zijn.

Daarna volgden verschillende onderzoeken en gesprekken, onder andere met een diëtist, psycholoog en internist.

En uiteindelijk kreeg ik mijn operatiedatum:

11 augustus 2016.

Een datum die mijn leven zou veranderen.

De dag van mijn gastric bypass

Ik weet nog hoe spannend die dag was.

Ondertussen was ik mama van twee prachtige kinderen en de gedachten bleven door mijn hoofd gaan.

Doe ik hier goed aan?

Wat als er tijdens de operatie iets gebeurt?

Die angst was er.

Maar tegelijkertijd wist ik waarom ik dit deed.

Gelukkig verliep de operatie goed en werd ik wakker op mijn kamer.

De eerste uren mocht ik nog niet eten of drinken. Ook koolzuurhoudende dranken waren niet toegestaan — en juist dát vond ik ontzettend moeilijk. Ik was altijd al een enorme waterdrinker en verlangde verschrikkelijk naar bruiswater.

Maar ik had het gehaald.

Mijn nieuwe leven kon beginnen.

Tenminste… dat dacht ik.

De operatie bleek pas het begin

Voor mijn operatie wist ik in grote lijnen wat me te wachten stond.

Maar wat ik vooral heb gemist, was begeleiding in de jaren erna.

Want een gastric bypass stopt niet wanneer je het ziekenhuis verlaat.

Mijn weg kende ontzettend veel ups en downs.

Ik kreeg te maken met onder andere galstenen, voedingstekorten, langzaam gewichtsverlies, opnieuw bijkomen en weer afvallen. Periodes zonder eetlust werden afgewisseld met andere uitdagingen, waaronder dumpingklachten.

Ook alcohol werd op een bepaald moment een ernstig probleem in mijn leven.

Daarnaast moest ik gaandeweg ontdekken welke voeding mijn lichaam nog verdroeg en hoe ik moest omgaan met nieuwe lichamelijke reacties en intoleranties.

Het waren niet altijd gemakkelijke jaren.

Wat ik door de jaren heen heb geleerd

Vooral de afgelopen jaren ben ik me steeds meer gaan verdiepen in mijn eigen lichaam en mijn leven na de operatie.

Ik zocht antwoorden op vragen die voor mij in het dagelijkse leven enorm belangrijk werden.

Welke voeding verdraag ik wel en niet?

Wat lokt bij mij dumpingklachten uit?

Hoe zorg ik goed voor mijn lichaam?

Hoe herken ik wanneer er iets niet goed gaat?

Hoe ga ik om met tekorten en andere gevolgen na mijn operatie?

Maar ook:

Hoe zorg ik mentaal voor mezelf?

En:

Hoe bouw ik opnieuw een gezonde relatie op met mezelf?

Ik heb niet overal meteen een antwoord op gevonden. Veel heb ik moeten leren met vallen en opstaan, en voor medische problemen blijft professionele begeleiding natuurlijk belangrijk.

Maar al die jaren hebben mij één ding geleerd:

Een gastric bypass verandert je maag, maar je hele leven verandert mee.

Waarom ik Zorgen voor Kracht ben begonnen

Lange tijd heb ik het gevoel gehad dat ik veel van deze weg alleen moest uitzoeken.

Juist daarom is Zorgen voor Kracht ontstaan.

Ik wil mijn ervaringen niet voor mezelf houden.

Ik wil een plek creëren waar andere vrouwen herkenning kunnen vinden. Waar ook gesproken mag worden over de dingen die minder vaak op sociale media verschijnen. Niet alleen over kilo's verliezen en kledingmaten, maar ook over moeilijke dagen, voeding, dumping, tekorten, mentale uitdagingen, terugval, opnieuw beginnen en leren leven met een lichaam dat veranderd is.

Ik ben geen diëtist en ik wil de plaats van een arts of andere zorgprofessional niet innemen.

Ik ben iemand die deze weg zelf heeft afgelegd.

Met mijn ervaringen, blogs, e-books en praktische hulpmiddelen hoop ik andere vrouwen te kunnen ondersteunen bij hún weg.

Niet naar perfectie.

Maar naar meer begrip voor je lichaam, meer balans en vooral meer kracht.

Welkom bij Zorgen voor Kracht. 🤍

Een nieuwe balans. Een sterker verhaal.